دلواپست هستم. نکند که عیدت خوب نباشد نکند اولین عید باهم بودنتان دلت را بزند. اولین سال تحویلیست پس از همه این سالها که دعای سال تحویل من بودنت نیست و من حالا نمیدانم چه بخواهم مدتهاست برای تو ننوشته ام. نه اینکه نخواهم نه. تو سهم من نیستی.باید حالیم شود که دستهای تو سهم کس دیگری است. باید بفهمم که رفتی.باید بفهمم که رفتم. نباید تو را بخواهم. نباید

استثنائ بزرگ زندگی مزخرف من. نمیدانم چرا فکر میکنم اگر تو بودی همه چیز را درست میکردی.          گیر کردم میفهمی؟ مثل ان موقع ها به کم اوردن من بخند مجبورم کن که بلند شوم دوباره.

ای چراغ مهربونی تو شبای وحشت من

ای تبلور حقیقت توی لخظه های تردید

تو شبو از من گرفتی تو منو دادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی برای من تکیه گاهی

برای من که غریبم تو رفیقی جون پناهی

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری برای من شده عادت

ناجی عاطفه من شعرم از تو جون گرفته

رگ هشک بودنه من از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفر بود توی کوچه های وحشت

وقتی هر سایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه شب طپش هراس من بود

وفتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونت به تنم مرهم کشیدی

برام از روشنی گفتی پرده ی شبو دریدی

ای طلوع اولین دوست ای رفیق اخر من

بهسشلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من

مقصدت هرجا که باشه هرجای دنیا مه باشی

اونور مرز شقایق پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه مه قلبت سپر بلای من بود

تنها دست تورو دیده دست بی تریای من بود